tylko tu i teraz

znowu jest maj

Thu, 09 May 2013 08:36:00 +0100

moje dziecko nie nazywa mnie jeszcze mamą. moja babcia mówi już do mnie per pani. niecierpliwość podszyta radością miesza się z bolesną tęsknotą za tym, co nigdy nie wróci. tak dotknąć mogą tylko słowa znające adres. niezależnie od emocji, na końcu zawsze zamieniają się w czułość.

ludzie mówią chyba co raz więcej. najgłośniej o sobie. najczęściej obok kogoś. już nie słuchają. nie pytają, a jeśli to bez pauzy na odpowiedź. rozmowy będzie się niedługo wystawiać w muzeach. zachrypnięte dialogi dla kolejnych pokoleń. tylko, czy ktoś się nad nimi będzie chciał pochylić?

może ktoś mi odpowie. może ktoś będzie chciał porozmawiać. przecież nie ma niczego, co mogłoby bardziej połączyć dwoje ludzi.

Photo

Sat, 02 Feb 2013 21:50:18 +0100

pewien śpiewak operowy, już od rana miał ból głowy. człapał smutny po mieszkaniu, nawet załkał przy...

Sat, 12 Jan 2013 00:24:21 +0100

pewien śpiewak operowy, już od rana miał ból głowy.
człapał smutny po mieszkaniu, nawet załkał przy śniadaniu.

przy obiedzie rzekł do żony, że w operze jest skończony.
- nie zaśpiewam już na scenie, takie mam postanowienie!

żona ręce załamała, męża śpiew wprost uwielbiała.
- to dla fanów będzie cios, dla nich wszystkim jest twój głos.

śpiewak smutną zrobił minę. – wezmę się za pantomimę.
w nocy straszny miałem sen, gorszy niż tysiące hien.

koszmar pięknie się malował, w lesie śpiewak spacerował.
wąchał kwiaty, jadł jagody, rządny nocnej był przygody.

spotkać zwierza chciał dzikiego . -pokaż no tu się kolego!
szukał chyba trzy godziny. – czy to las jest bez zwierzyny?

-gdyby trafił się choć bóbr! – na te słowa podszedł żubr.
wielki niczym góra siana. – pan mnie wołał, proszę pana?

żubr, bo gapa, sypnął piachem, śpiewak ugiął się pod strachem.
krzyczał, skarżył się na los, wtedy właśnie zgubił głos.

podział tenor swój głęboki, świadczyć mogą o tym sroki.
kiedy lasem gnał nad ranem, piszczał cienkim już sopranem!

- obudziłem się w rozpaczy, mój talencik nic nie znaczy!
moja żono, co za cios, zgubić operowy głos!

żona szepcze mu na uszko – chyba leży pod poduszką.
i jak tylko mogą wróżki, głos oddaje spod poduszki.

nie ma teraz śpiewak czasu, by do żubra wpaść do lasu.
każdej nocy, po kolacji, śpiewa w swojej już tonacji.

Photo

Tue, 11 Dec 2012 20:10:24 +0100

bura kasza

Thu, 11 Oct 2012 21:35:00 +0100

momenty ekstremalnej uczciwości z sobą samym zdarzają mu się jedynie w nocy. budzi się wtedy zlany potem, dręczony pytaniem: jak? jak to się stało, że każdego cholernego dnia staje na balkonie, w swojej za małej, poplamionej moczem piżamie i krzyczy „ja –ro-sław polskę zbaw!”

odpowiedź przecież musi w nim być. gdzieś zasypana śmieciami wypełniającymi jego głowę, serce, żołądek i żyły. jak to się stało, że całymi dniami żyje historią pozbawioną jakiś namacalnych korzeni. bez kotwicy, uchwytów, bez niczego, co pozwoliłoby wierzyć, że można się zatrzymać, tu, gdzie się jest, poczuć to, co się czuje, wyrzygać to wszystko do dna i iść spać, a potem po prostu obudzić się tym człowiekiem, którym się miało być, którego się po sobie samym spodziewało.

…

na początku była matka. to od nich się wszystko zaczyna i na nich się kończy. ta jego, zawsze była stara. taki żart od losu. upchnięty w to stare ciało podobno miał się z niego nie wydostać żywy. całe życie słyszał, że miał się urodzić martwy. matka mówiła „ miałeś być martwy”, jakby mówiła: podaj sól, albo będzie padało. całą istotę macierzyństwa zawierała w tym jednym zdaniu i nigdy nie wiedział, jaka jest puenta. potem jest jakaś szara taśma śniadań, obiadów, śmietankowych deserów z kożuchem, piosenek na każdy temat, zębów w szklankach, tykających zegarów i włosów w wannie. nic z tego nie układa się w żadną sensowną całość. matka sama teraz żyje martwym życiem i trudno doszukiwać się w niej odpowiedzi na jakiekolwiek pytanie.

…

ojciec był zawsze na czas. kto rano wstaje, czas to pieniądz, ale już późno, pięć po, za kwadrans, na ułamek sekundy i co do niej. umarł, zanim zdążył się zmieć, oczywiście w samo południe, co bolało jeszcze bardziej. wszyscy mówili, że matka bez ojca nie da rady, kwestia dni, że jak tak się kocha, to serce nie wytrzymuje, pęka z bólu. minęło niemal siedem lat i nic. trwa. nie zostawiła mu, jedynemu dziecku, mieszkania, uzbieranych przez życie klamotów, wolnej ręki , spokoju i pola do popisu. uparcie trzyma się życia, łykając śmierdzące pastylki na wszystko, co tylko się da. zjada je, nimi je popija i popychając palcem zaczyna od początku. jest nimi wypełniona, z nich zbudowana, grzechoczą, jak się porusza, choćby tylko kiwnęła palcem. żyje. nigdzie nie wychodzi, wszystko robi z niczego, o niczym z nikim rozprawia godzinami. mama. podobno w ostatniej chwili życia woła się właśnie ją.

mieszkanie jest jasne i duże. a przynajmniej takie było i takie będzie, niech tylko ten koszmar się skończy. teraz przypomina rekwizytornię, magazyn przedmiotów zastępowanych następnymi, ale z jakiegoś powodu nie do wyrzucenia. to mieszkanie to jedyny stały punkt w jego życiu. własnościowe, tanie w utrzymaniu na tyle, że starcza z emerytury matki. to nie tak, że on na matki garnuszku jest od zawsze. miał pracę, robił karierę, delegacje, kolacje i dyrektorska tabliczka na drzwiach. sekretarka, premie, samochód, konto w banku i drobne dla biedaków. tak było, a teraz tak nie jest. teraz jest codziennie bura kasza. podobno pożywna, ale to bez znaczenia, bez znaczenia jest również jej smak, bo zmysł stracił kilka lat temu, matka mówi, że przez stres. no to po co gotować i jeść, jak człowiek, on przecież tylko żre tę burą kaszę, jak świnia.

świnią nazywa go była żona, była córka i byłe kochanki. jaki ten świat niesprawiedliwy, teraz wszystkie trąbią o wolności macicy, o aborcji, o samorozwoju, życiowym biegu a jemu trafiła się taka, co chciała mieć poukładane. poukładany domek, w którym na równie ułożonym prześcieradle on układa się na niej i staje się cud. stała się córka. mała dziewczynka. zwykły człowiek, a nie żaden cud. powtarzalny, przyziemny, niesamodzielny i nudny. odszedł. nie do kogoś, tylko od nich. uciekł, wydostał się z pułapki by żyć. czerpać garściami, brylować, być w centrum wszechświata i za nic nie płacić wysokiej ceny. uzależniony od niezależności nigdy nie żałował swojej decyzji.

…

w dniu czterdziestych urodzin zmartwychwstał. po latach prawdziwego życia, bez zobowiązań i bez skrupułów umarł na kilka sekund. zawał zwalił go z nóg i zapalił światło w tunelu. dwie operacje, miesiące rehabilitacji, ból przy każdym ruchu, słowie, jedzeniu i wydalaniu. ale żył. stracił tabliczkę na drzwiach, sekretarkę, konto i nawet te drobne dla biedaków. ale żył. stracił kochanki, niezależność i lożę w centrum wydarzeń. zamieszkał z matką w swoim starym pokoju. zbiera wycinki z gazet, nie na jakiś konkretny temat, zbiera wszystkie, wycina ile się da, tak, żeby zmarnować jak najmniej. dziś wyjątkowo źle poszło i teraz gryzie nerwowo paznokcie. świat spada mu na głowę, oddech się spłyca. szurając kapciami, obijając się o meblościankę w ostatnim momencie ucieka nicości na balkon i krzyczy.

…

przecież musi być wytłumaczenie, dlaczego ktoś taki, jak on staje codziennie, na balkonie w swojej za małej, poplamionej moczem piżamie i woła „ja-ro-sław polskę zbaw!”. za dwie godziny wstanie, zje burą kaszę i będzie tym człowiekiem, którego nigdy by się po sobie nie spodziewał.

akt

Mon, 08 Oct 2012 20:06:00 +0100

leży w szufladzie. biały, cienki papier, opowiadający nową historię starych ścian. laserowy wydruk faktów. bez zbędnych słów. bez rodzinnych dialogów, anegdot i wspomnień. bez wyjaśnień, kto stoi za imionami i nazwiskami.

zbiór liter, a nie kobieta bez pamięci, pytająca stale: co? gdzie? kiedy?
prężne znaki na przekór jego wadliwym zastawkom, bajpasom i zmęczeniu życiem z kobietą, która stała się nieporadnym starcem.
na końcu dane tej, której darowali. tej samej, która coraz częściej boi się, że starci.
warszawski adres, mieszkanie z oknami na zachód. za chwilę opustoszeje, bo starość rządzi się swoimi prawami. bo ona nie pamięta już, gdzie stoją filiżanki, ani że wstawiła wodę na herbatę. znikną ich obrazy, lampy i pożółkłe książki, bo życie powoli zatacza koło. on, zupełnie jak dziecko potrzebuje popołudniowej drzemki. najchętniej drzemie całe dnie.
zamkną drzwi i ostatni raz przekręcą w nich klucz. o czym myśli się przekręcając klucz po raz ostatni? ostatni po czterdziestu dziewięciu latach. może wspomina się swoją młodość. ważne decyzje albo tańce na kuchennym stole. może myśli się o nieprzespanych nocach, przegadanych do białego rana: o tym, co w czasie wojny, albo o książce, która nie daje spokoju, o kolejnym remoncie, pomarańczach, pracy i dziewczynce, która właściwie obca, a przecież wnuczka. może przywołuje się rodzinne spotkania. stół, przy którym zasiadali do wigilijnej kolacji. bez niej, tej obcej przez lata dziewczynki, która wyrosła na wnuczkę . tej, której oddali mieszkanie, bo młodość potrzebuje metrażu.

szukam słów, zbieram obrazki.

Fri, 28 Sep 2012 21:17:07 +0100

szukam słów, zbieram obrazki.

lato ładnie się dzieje

Tue, 24 Jul 2012 22:38:09 +0100

lato ładnie się dzieje

trzy matki, czyli trzy teorie o tym, jak nie zepsuć dzidziusia.

Sun, 08 Jul 2012 13:31:28 +0100

matka jest tylko jedna. no chyba, że sama się nią stajesz, a obok masz własną, to już są dwie. jeżeli jeszcze przy twojej rodzicielce pojawia się szanowna seniorka rodu, to masz szczęście… masz szczęście, jeśli możesz wycofać się niepostrzeżenie, spakować kufry, zatrzeć ślady i uciec.

dziecko cierpliwe jest i wyrozumiałe. miękkie i małe, ale przy niezdarnych ruchach zielonej matki, trzyma się dzielnie, jakby było ze stali. dziecku za to wielkie dzięki, karmienie na żądanie i suchą pieluchę. znajomość może i krótka, macierzyństwo bez dobrego cv, ale jest porozumienie, sympatia i zacieśnia się więź. jest jeszcze coś znacznie większego i (nie)zwykłego, ale o tym nie teraz. tyle małe z matką. spokojnie, bez rwania włosów z głów.

puk puk, stuk, stuk. na scenę wchodzi matka druga. puk, puk, stuk, stuk. do drzwi puka delikatnie, niosąc zapewne dobre słowo i zachwyt nad tą jeszcze nieopierzoną. puk, puk, stuk, stuk, a co to? nikogo tu nie ma za drzwiami. puk, puk, stuk, stuk, niemądra matko początkująca, złota rada nie puka do drzwi, tylko bębni palcami o blacik nerwowo. dudni modlitwę o przetrwanie dzidziusia w twojej, zagrażającej mu obecności. i gdy usłyszysz sekundę ciszy, to nie na znak relaksu, w tej oto właśnie chwili pozornej błogości, werbalizuje się , utkana dobrą wiarą, fala krytyki, bycie na przekór i układanie dzidziusia na odwrót. cytatów nie trzeba, co dom to język własny.

to wszystko nic, do teraz.

teraz weszła seniorka, matka trzecia, doświadczenie wagi ciężkiej i takowa też argumentacja. ona nie stuka, ona nie puka, na ciszę też czasu cennego nie marnuje. ona cierpi. serce ją boli, bo jej się kraje, patrzeć nie może, ani oczu zamknąć. spać po nocach nie będzie po tym, co tu zobaczyła, a może raczej przez to, czego nie widzi tu na pewno.

a czego nie widzi?

stojącego powietrza, bo okno przy dziecku otwarte, a to przecież lato i wiadomo, zefirek, wicherek, zawieje, małe piąstki i stópki odmrozi. czapeczki na główce małego też nie widzi, więc zapalenie ucha gotowe, bo w murach gorzej niż na zewnątrz. z zimna to mu włoski wypadną, włosków zresztą też nie widzi i to przynajmniej już wiadomo dlaczego. becika, pierzynki, kocyka, batystowej koszulki, pieluszki przy buźce, śpioszków, pieca, co by go wsadzić na jedną choćby zdrowaśkę, zdrowaśki i bozi z piernika też nie widzi, ale o tym innym razem. matce trzeciej czas umierać, bo nie tak się dzieci chowa, a już zwłaszcza takie maluczkie i gdyby tylko miała siłę, to by pokazała, tej co to nic jeszcze o matkowaniu nie wie, ale siły jej starcza jedynie na wszystkiego wypowiedzenie. z dwojga złego, nie wiadomo, co gorsze.

co na to matka druga?

to zależy, co ta od dzidziusia, bo matka druga musi zawsze na odwrót. i jeszcze, co chyba zrozumiałe, nie może zgodzić się z tą trzecią. ciężkie i bezlitośnie szarpiące jej nerwy to zadanie, ale skoro matka, babka i prababka sobie poradziły, to i ona wytrwa.

a dzidziuś śpi.

co tak śpi? bo głodny! przegrzany, albo zmarznięty. o, budzi się. bo głodny! przegrzany, albo zmarznięty. albo przejedzony to i spać nie może. i znowu na rękach, tak nie można, rozpieszczanie w biały dzień. a teraz, jak marudzi, to teraz matka go nie ponosi? to wrażliwe dziecko, potrzebuje bliskości. i nie tak się trzyma, bo tylko w jedną stronę główkę przekręca i od tego to będzie zez, krótka twarz i jeszcze pójdzie mu w pięty płaskostopiem. i niech im ta nowa nie mówi, co lekarz powiedział, bo one medycynę chałupniczo przerabiały i wiedzą. wiedzą, że mają rację i to nie dlatego nawet, że stoi za nimi czarno na białym litera ale dlatego, że one tak mówią.

a w ogóle to do cholery z tą matką! dzidziusia powiła chyba tylko po to, żeby te dwie wykończyć. ale przyjdzie i na nią pora, kiedyś będzie drugą, a jak los da to i trzecią i wtedy za wszystko zapłaci.

biało – czerwona, czyli od królowej do zwykłej szmaty.

Mon, 18 Jun 2012 12:50:00 +0100

pierwsza dama ostatnich dni zaliczyła swoje pięć minut. happy endu nie będzie, tournée skończone. gdzieniegdzie wyprzedaje jeszcze swe wdzięki za pół ceny ale i to z marnym skutkiem. trudno wróżyć jej świetlaną przyszłość, wizja powrotu do lamusa wydaje się bardziej prawdopodobna.

jest kilka świątecznych rocznic, kiedy to mogłaby dumnie prężyć się na wietrze. ale trzeba by ją mieć, to raz, może przeprasować, to dwa, no i wywiesić dość sprytnie, nie wspominając o pilnowaniu, by nie spadła. za dużo zachodu. na zachodzie mają w tej kwestii łatwość wrodzoną i dlatego niektórym flagom się powodzi. nasza sroce spod ogona nie wypadła, ale niejeden polak mały na oczy by jej pewnie nie zobaczył, gdyby nie cud ostatnich dni. biało- czerwona była wszędzie. szczelnie wypełniała osiedla, powiewała na samochodach, opinała krajowe piersi, dosłownie wlazła ludziom na głowy. szaleństwu uległy nawet produkty o korzeniach z daleka, a jedynie i aż rozlewane, pakowane i co tam jeszcze trzeba na ziemiach z końcówką .pl.

doskonałość podobno nie istnieje i może dlatego biało-czerwoną też nieco podrasowano. fajny sloganik, piłeczka, graficzka, wszystko dla kotka, misiaczka, chorągiewki, flagusi, która wersję ma jeszcze z orzełkiem, ale to w końcu mało. są takie co błyszczą się gwiazdkami w ilości niepoliczalnej, to czemu tej naszej, not enough funky, czegoś nie dołożyć. piękności, niuni, żabce kochanej, maskotce rodaków o patriotycznych spazmach. niech ma. niech mają, my miejmy wszyscy, bo lubimy mieć więcej niż mniej. a skoro tak, to całe szczęście dzierżymy też taką, ze szwem wzmocnionym, bo rozmiarów jest niebagatelnych. cholera wie, co się z nią teraz stanie, ale w sobotę to był jej wieczór i mimo, że ludzie zapomną, to ona pamiętać to będzie do końca, bo taki bal się już nie powtórzy.

pan z siódmego piętra swoją biało-czerwoną, rozmiar m, kochał i dopieszczał przez osiem dni. głaskał, wygładzał, na pewno w miłosnym uniesieniu zdarzały się gesty bardziej intymne. do czasu. dokładnie do sobotniej nocy, kiedy to w szale, brutalnym ruchem zerwał i spuścił z balkonu. nawet się za nią nie wychylił. świadkowie zdarzenia widzieli, że obcy ludzie wdeptali ją w ziemię, dobili. tak kończą kochanki fanatyków.

ostatnia scena filmu, którego nie ma.

Mon, 04 Jun 2012 19:27:38 +0100

wrzesień 2010. warszawa, ul. słomińskiego. jedno z zamkniętych osiedli, przez niektórych zwanymi luksusowymi gettami. oczywiście przez tych pod drugiej stronie płotu. żółte światło jesiennego słońca, delikatne ruchy zielonych jeszcze drzew, upał. plac zabaw. tu rozegrała się ostatnia scena filmu, który nigdy nie powstanie.

za metalową, srebrną bramą, na kolorowej karuzeli wirują trzej chłopcy, w wieku: 4-6 lat. roześmiani, rozkrzyczani. na głowach mają jarmułki. obok karuzeli stoi mała dziewczynka, najmłodsza. piękna, z kręconymi, hebanowymi włosami. klaszcze i piszczy ze śmiechu.

autorka filmu, który nigdy nie powstanie, stoi po drugiej stronie bramy. rejestruje w pamięci każdy detal tej sceny, która tylko w ten sposób przetrwa. spóźniona na bardzo ważne spotkanie, nie może oderwać oczu od tej pięknej beztroski. od lekkości. od wolności. być może jej ostatniej odsłony, bo przecież ktoś kiedyś przywoła znaczenie słowa holocaust. opowie historię przodków. pokaże zdjęcia getta. zawiezie do oświęcimia. wytłumaczy, że życie to nie zabawa.

pierwszy dzień mamy po drugiej stronie lustra.

Sun, 27 May 2012 11:49:11 +0100

pierwszy dzień mamy po drugiej stronie lustra.

erotyk z errorem.

Sun, 06 May 2012 22:44:22 +0100

on ukradł klucze na księżyc. ona zakpiła z nauk ścisłych. nie pierwszy to raz dwoje ludzi czeka na siebie, żyjąc swoimi życiami jedynie w międzyczasie. aż w końcu wzywa ich pełnia.tu rozegra się erotyk na miarę wieku „wszystko jest możliwe”. w przytulnym kraterze majowa tęsknota weźmie górę nad wstydem. opadną ubrania, uniosą się ciała na ciele niebieskim. zaszeleszczą niegrzeczne szepty, przyspieszą skrócone oddechy. tej nocy dwoje ludzi odda się tajemnicy oddania.
i właśnie wtedy, gdy ona nie powstrzyma już jęku rozkoszy, a jemu po plecach spłynie słodki pot… och tak… właśnie wtedy stanie się to, czego żaden poeta w swych erotykach nie zapisał, a jeden mógł, bo kiedyś sam, na własnej skórze… więc właśnie ich, nieostrzeżonych, nieostrożnych, nagich i bezbronnych, chcących tylko siebie, w siebie zaplątanych… jak grom z jasnego nieba, właśnie ich oślepi aparatów flesz, a potem ludzkich oczu błysk i stanie się jasne, że patrzy cały świat.
mleko się rozlało, tajemnica niedopilnowana, zawiódł plan. erotyk znowu się nie spełni, bo księżyc jest dziś trochę bliżej ziemi. dostępny dla każdego. niepotrzebne teleskopy i kosmiczne statki, wystarczy dobry zoom.
zawistny poeta, który kiedyś sam na własnej skórze, ręce zaciera w ekstazie, po latach czekania pomysł ma na wiersz.

Gustaw, do zdjęcia się ustaw…

Sat, 14 Apr 2012 12:42:52 +0100

Gustaw, do zdjęcia się ustaw…

do zagrania tylko w sali kolumnowej.

Wed, 29 Feb 2012 14:52:00 +0100

on.

szara twarz, oczy i chuda sylwetka. niemal niezauważalny. nie zauważa go żona, szef i współpracownicy. reszta ludzi też najprawdopodobniej nigdy by go nie dostrzegła, ale pewien jego codzienny nawyk sprawia, że przykuwa uwagę całego osiedla. u jednej trzeciej buduje nerwicę, u pozostałej części systematycznie ją pogłębia.

jego nawyk.

każdego dnia, nie pomijając sobót, niedziel i świąt, 6:30 rano. tiut tiut, pilocikiem wyłącza alarm w swoim dwudziestoletnim gruchocie. jeb! wsiada i trzaska drzwiami. jeb! jeb! teraz dopiero je domyka. ijaijaija, testuje alarm, czy oby nocą działał. uuuuu, piiiiiiii testuje dalej. działa. tiut tiut, wyłącza. wrrrrrrrr, odpala silnik, wrrrrr, wrrrrr, wrrrr, prych, prych. jak co dzień auto nie odpala. jedyna rzecz, która w nim działa to alarm i dlatego jest taki ważny, żeby go nikt nie ukradł. jeb! wysiada i trzaska drzwiami. jeb! jeb! domyka. tiut, tiut włącza alarm. ijaijaija, uuuuu, piiiiiii, tak na wszelki wypadek, czy działa. działa. tiut, tiut, wyłącza. tiut, tiut włącza. obchodzi auto dwa razy, rusza w kierunku przystanku. wszystko powtarza około 22:00. zasypia spokojnie dwadzieścia minut później.

ona.

ma apetyt. zjadła siebie, bliższych i dalszych krewnych, psa, sąsiada z piętra wyżej, wszystko z reala i auchan. jego nie zjadła jeszcze tylko dlatego, że zwyczajnie go nie zauważa. w autobusie zajmuje dwa miejsca, mimo jednego skasowanego biletu. wie dokładnie co może kupić za pół swojej renty, za całą, za dwie, dziesięć i na co nigdy nie będzie jej stać.

miejsce.

sala kolumnowa, otwarta po latach zapomnienia. trzy nawy wyznaczane marmurowymi kolumnami. kryształowe lustra i żyrandole. drewniane posadzki. wszystko zachowane w nieskazitelnym stanie, bo ludzki bucior nie stał tu od początku dwudziestego wieku i przez tyle czasu po nic nie sięgnęła żadna człowiecza łapa. żadna gorliwa sprzątaczka nie tarła marmurów środkiem żrącym, żadna szmata nasączana kwasem nie ślizgała się po deskach. podobno pod zdobionym sufitem unosi się zapach perfum wyśmienitych dam. podobno sam chopin zarysował podłogę w prawej nawie, bawiąc gości przy fortepianie.

przypadek.

przypadek sprawił, że oto właśnie on i ona jedzą tu dziś kolację. jakiś sms, jakieś pytanie, jakieś losowanie w jakimś komputerze i taka właśnie nagroda. razem zasiądą do stołu. w jednej z najpiękniejszych na świecie sal.

akcja

oni przy suto zastawionym stole. światło świec pada na srebrną, piętrową tacę z przystawkami. potem na wykwintnie przyrządzoną dziczyznę, nieco później na fantazyjną konstrukcję tortu śmietankowego wysadzanego owocami, których nigdy wcześniej nie próbowali. od czasu do czasu zabrzęczy kryształowa zastawa. w sąsiedniej nawie, dyskretnie, przygrywa kwartet smyczkowy. jest jedynie tłem do mającej się między nimi wydarzyć konwersacji.

on: podaj mnie herbaty.

ona: ile słodzisz?

on: dwie czubate.

po tej kolacji salę zamknięto na kolejne sto lat. rozpadł się kwartet smyczkowy. on nigdy już nie sprawdził swojego alarmu. ona go zjadła.

profesjonalistki.

Tue, 21 Feb 2012 17:26:00 +0100

wytrawna gospodyni wie, że ciecierzycę moczy się dwanaście godzin, zanim zrobi się z niej cokolwiek. nigdy nie wypowiada kwestii: „ obiad będzie dopiero jutro”.

dobra matka nie obraża się na swoje małe tylko dlatego, że ono ma inne zdanie. nawet jeśli grozi to zniszczeniem świata, ona wie, że najpierw należy znaleźć dobre strony katastrofy, tak, by małe nie miało niskiej samooceny.

kochająca żona nie pyta. tę ma wyższość nad innymi kobietami, że czyta między ciszą a półsłowem i wie. przede wszystkim o tym, że lepiej nie wiedzieć.

namiętna kochanka skrywa obietnicę. tajemnicę. ogień. w jednej chwili gotowa być trzpiotką zabawką, nawet, jeśli jej życie składa się jedynie z tęsknoty. z samotności bycia tą drugą.

dobra konkubina zna sekrety żon i kochanek ale wie, że jej siła leży w odcinaniu się od jednych i drugich.

kompetentna pracownica nieustannie próbuje być lepsza. od samej siebie z wczoraj, od innych, od sprzętów biurowych, czy nieistniejącego źródła wszelkiej kreatywności, energii i wiedzy. ona, prawdę mówiąc, w nie wierzy.

profesjonalistki.

tylko nie wpisuj tego w CV, wszyscy będą się śmiać.

obchody

Mon, 13 Feb 2012 14:45:47 +0100

ogoliła nogi.
umył zęby przed kolacją.
oboje wiedzieli o tym od rana. dziś będzie. trochę ponad kwadrans. za czekoladowe serce i bukiet zmarzniętych róż. triumf walentego. jak co roku.

to nie jest kraj dla myślących ludzi.

Tue, 07 Feb 2012 16:42:00 +0100

propozycja rosyjskiej ruletki wywołała falę sprzeciwu. organizatorkę wieczorku oskarżono o niepolskość, niewiarę, aborcję, eutanazję i seks z putinem. zapadła dłuższa cisza. to rzadkość w towarzystwie mówców. chór gotowy do komentarza, trwa na wydechu. ktoś nerwowo opróżnił butelkę, rekwizyt potoczył się po pokoju. organizatorka zakręciła pierwsza. niech wygra najlepszy. bez reguł i zasad, w imię narodu, granic kraju, polskiego ducha. w imię tego, co najważniejsze, jedyne, prawdziwe, poparte dowodami na trzy pokolenia wstecz. flagę wprowadzić! do hymnu!

chór: ten, kto tego wszystkiego w sercu nie ma ten żyd! a ty jesteś stara dupa. brzydka i śmierdzisz, może nawet dajesz murzynowi! fuj!

pan premier robił uniki. nie dlatego, że chciał, po prostu się przyzwyczaił. wychylał się to na lewo, to na prawo. retardował, jąkał bezwiednie, groził, pozował, kokietował, kozaczył aż padł. poddał się cichutko i udawał, że nie boli. niech mają! jak nie teraz to innym razem. to się w końcu uda. a jak nie, to drugie dobrze. oj tam oj tam, głupia gra!

chór: kolejka stracona, córka wystrojona!

w oka mgnieniu stery przejął niedetektyw r. wyczuł, że jeśli tego nie zrobi, wieczór padnie na ryj. coś zamącił, pogroził, wysłał jakieś nic do ekspertyzy. raz, dwa trzy, katem jesteś ty! jak nie ty, no to… to nie jest zwykła gra, to gra operacyjna! ten zabił tego. sprawa zakończona, nagrodę weźmie, ale przeznaczy na cele. bez licencji a ludzki pan. no to teraz niech trup zakręci, bo śledztwo nie kończy się nigdy!

chór: żeby tylko tacy oszuści, to żyło by się wreszcie jak w cywilizowanym kraju. on wskazał, kto zabił, a że się pomylił? każdemu się zdarza, nikt się nie obraża!

a zmyła! żart, psikus, bo martwy to ten drugi, a ten tu siedzi i nim nie jest, mimo, że oczy przecież nie kłamią. a skoro o tym, bo tak mu się wszystko kojarzy, to cicho, cicho, bo słyszy głosy. jak to jakie? te z kokpitu. ale jakiś szmer paskudny wszystko zagłusza. to mgłę ciągną, szeleszczą okropnie. wiadomo, gdzie rosja a gdzie hollywood. butelki nie odda, bo tragedii już dosyć matce polsce. czasem zakręci, czasem tylko pokaże. zrobi, jak zechce, zdania nie zmieni. głos oddaje posłance, na chwilkę, do zwrotu, bo teraz się tak będą sprawiedliwie i w jedyny słuszny sposób wymieniać. raz on, raz ona, dopóki nie przyjdzie hofmanek. to już będzie niedługo, sypkim pudrem teraz tylko nosek przyprószą.

chór: oto jest pan! bóg ojciec, duch święty, albo kain, lub abel, to trzeba jeszcze sprawdzić. alleluja! po latach utrapienia trzyma butelkę i nie odda. polak z polaka i w polaku! wreszcie można spać spokojnie, chyba, że jest się europejczykiem. wtedy lepiej oczy mieć otwarte! europo przyszła twoja czarna godzina! o morderczyni nasza! upokorzycielko nasza! gacie pakuj kacie i won!

ona, posłanka, krótko: poezja szymborskiej to jej się z polskością nie kojarzy! z tego wniosek

puentować chce chór: ale, ale ukłony dla posłanki! ledwo ta poetka ostygła troszkę, a ona niestrudzona już dotarła do wierszyków gówno wartych! wierzby, pszenicy, kartofliska, nic nie ma! a nobel, wiadomo, szwedzki drań. do wymuszania zachwytu zakamuflowaną poezją zdradziecką. i o czym to w ogóle było? każdy słowa sobie może zestawić w komplecik! wstyd! i świecki pogrzeb chciała, boga w sercu nie miała!

tu słowo przerywa happening, bo przy stole siedzi z nimi mistrz takowych, jednostka niecierpliwa. pokój zadymił kadzidłem, nikt się nie spostrzegł, kiedy dorysował wszystkim wąsy. i co wy na to? zatkało? what’s up bitches? szarżuje obcymi słowami.

chór: wtf, lol, omg! zatkało!

butelka toczy się po nierównej podłodze, końca nie będzie. konia dosiada k. beata, drżącym głosem skrzeczy, że jej czubaszek marii żal. że matka powiła ich piątkę i kraj mogą budować, a taka bezdzietna maria to co? imię piękne na zmarnowanie…

chór: niematka, chodząca aborcja, to co może? nic nie może! jaka strata, jaki żal! zabić w łonie! to król grzechu najcięższego! łono jest od bycia ołtarzem, cieplutkim kokonem miłości, a nie od bycia podbrzuszem. święci od ołtarzy, kobiety od bolesnych porodów. krew, rozwarcie, łożysko i skurcze to piękne słowa dla tej, co ma macicę. zapłodniona, zatopiona! decyzji jej innej, niż powić, podjąć nie wolno! ona, matka musi być męczennicą, inaczej jest tylko ścierwem i grzesznicą!

chór płacze. zebrani biczują się w ramach zalecanej profilaktyki. organizatorka chyba krzyczy.

chór: to ile trzeba pluszowych tygrysków, żeby wszystkie nienarodzone istotki otulić miłością? albo te zabite zaraz po urodzeniu? ile cierpliwości, ludzkiej wyższości nad bestią, żeby takiej mordmatki nie zlinczować? to nie jest żadna osobista tragedia! to zawsze jest sprawa nas wszystkich! nas onanistów ludzkim nieszczęściem. ludzi z dobrą wolą smakowania cudzych dramatów. bo jak nie przyjść, nie popatrzeć? wyławiane, wykopane, wyjmowane, to tu, to tam, na trasie spacerowej, w sobotnie przedpołudnia, w parczku, w lasku, na placyku, z beczuszki, z kontenerka, z reklamóweczki. zobacz, jaki martwy bobasek, zapalimy mu świeczuszkę, damy lalę, narysuj dziecko obrazek dla małego trupka. bóg czuwa, żeśmy się tu znaleźli! ale passa! my jesteśmy dobrzy ludzie! a jak tego nie rozumiesz toś żyd! a jak ci się w głowie mieści inaczej troszkę, toś pedał i faszysta! zdechnij, bo tu nie ma miejsca dla takich, jak ty!

…

organizatorka spotkania, w nocy z poniedziałku na wtorek budzi się i siada na łóżku. rozgląda się po ciemnym pokoju, uspokaja się i opada na poduszkę. dopiero po kilku minutach dociera do niej, że to nie był sen.

b25

Tue, 24 Jan 2012 14:54:47 +0100

gdyby nie zimne powietrze, wpadające przez otwarte okno, mogła by uznać, że wszystko, co jest tam a nie tu, to tylko film. ponury dokument, wysysający z widza soki witalne, bo artysta w połowie zapomniał wyłączyć kamerę. jakiś blok, jakiś sklep, jakiś dziad, w nierozłącznej parze gówno z psem i wszystko na szaro, by wzmocnić efekt klasycznej beznadziei. impresjonizm zza brudnej szyby.
nikt nie wie, czy to przez to tam, przestała wychodzić z domu. nie podjęła chyba żadnej decyzji, po prostu zamknęła drzwi na klucz i zaciągnęła zasłony. wczasy od rzeczywistości w niewygórowanej cenie: przestajesz istnieć. i przestawała. zniknięcie, nawet na chwilę uruchamia proces w jedną stronę. schodzisz z oczu ze wszystkim, co tobą i twoje. nie masz głosu. zwalniasz miejsce. światła zgasły. napisów i tak nikt nie czyta.
to tu, jest bezludną wyspą. był tu ktoś na początku, ale zabiła go w obronie własnej. roztrzaskała mu głowę tępym narzędziem, bo zakłócał popołudniowy spokój. a może to był sen? takie pytanie może się powtarzać, bo wszystko co tu się dzieje, mogło się wydarzyć naprawdę, albo tylko w jej głowie.
w jej głowie, nie jest zresztą na żadnych wczasach. nie jest morderczynią, ani wcale nie zamknęła drzwi na klucz. po prostu nie wychodzi z domu. nie było okazji, ani potrzeby. wszystko dostaje pod nos. zamówione, niezamówione, chciane, niechciane, znienawidzone, gorzkie pigułki, słodkie desery, namiętne noce w oparach kadzidła. brzydkie słowa, słowa, chęci, niechęci, podobizny tego, co istnieje gdzieś naprawdę, ale ona już w to nie wierzy. tęsknoty, przesyty, odwrócone spojrzenia, spojrzenia bez patrzenia, zimno, ciepło, zawodzącą polifonię, głuche telefony, nie telefony, wyobrażenia, marzenia, nic nie dostaje, ale z domu nie rusza się wcale.
życiem można pożyć, albo robić zapasy na później. a potem żreć je latami. to sprzed dwóch dni, to się przegryzło i smakuje nawet lepiej niż wczoraj. ale z tego sprzed lat, smak wyparował i tylko osad mdły został, za to w niezliczonej ilości weków. będzie do końca. z chlebem to nawet da się przełknąć. smacznego.

sen o małym penisie.

Thu, 19 Jan 2012 14:31:00 +0100

mały to się wszędzie wciśnie. jak okruszek gryzący nocą. jeden wystarczy, by nie zmrużyć oka. no to jeść przed snem, chroniąc się tym samym przed taborem wściekłych pół cyganów pół wilków, czy nie?!
małego to można nie zauważyć. niepostrzeżenie zakrada się bocznym torem, tup tup, biegnie na oślep i już jest. z niczego wielki obraz. rządzi niepodzielnie. ale jak na wszystko mieć baczenie? czy to w ogóle możliwe, każde ziarno myśli przez cenzurę dobrych snów przesiać?
okrągły jakiś taki, a penis. rozmiar znikomy. śmieszny. dynda, tańczy, podskakuje. jest. jednak się zdecydował. właśnie teraz, kiedy bal miał się odbyć bez niego. nakrycie ze stołu sprzątnięte, modne wąsy schowane, w głowie wszystko na ona. musiał się czaić już wcześniej, małe to się zawsze wciśnie. małego to można nie zauważyć. a potem straszy nocą. prąciątko w roli głównej, koszmar king kong.
- piękna panienka! - zdiagnozował ignorant udający proroka. - usteczka bardzo ładne - brnie esteta uzbrojony w wykrywacz prawdy. - a jaka szybka, ruchawa taka - dowcipkuje pan idiota, by w jednej chwili współczuć jednak szczerze – no kolejką bawić się nie będzie. pan wieści dziwnej treści. pan ja oto zwiastuję chichot losu, bo miał być chłopiec, widać to w każdej kapiącej tu z leżanki na podłogę łzie. to się wytrze i nie będzie śladu. o, o, miał rację, wyraźnie widać, intuicja kręci dupą i ucieka. pan nie powiem najważniejszego, faktycznie się nie mylił. miał być on.
kogo dopaść najpierw? przeczucie, starego oszusta na etacie, czy pana o brak siusiaczka, hello kity! jak sobie poradzić, skoro jeszcze nie dane, a już utracone? czego się złapać, kiedy wszystko leci w dół, a otchłań wywiesza zakaz wstępu? co krzyczeć, gdzie pędzić? znowu oswajać dzikiego zwierza w głowie? urządzać obce przestrzenie? to tak nie działa! nie działa, więc pada się i leży. słychać wycie wszystkiego, co się kiedyś nie udało. a potem jeszcze echo. przez kilka dni. aż w końcu rusza karuzela.
pierwsza zero trzy, pierwsza zero trzy, mógłby powtarzać piękny głos zegarynki, ale ktoś wyłączył go dawno temu. szkoda. cisza przed burzą. spokojne kołysanie. zabawa, pomyśli amator. a tam zrywa się sztorm. piratka opuszcza bocianie gniazdo. do akcji! rozbija się to o prawą, to o lewą burtę. poradzi sobie. duża fala, to jej żywioł. cała na przód! czas się lepiej poznać i uwierzyć, w siebie wzajemnie. to żadna bajka, magiczny pył, tylko ona tam prawdziwa. i ona prawdziwa tu. obie. razem. może podobne, a może zupełnie inne. nieważne. lubią te same piosenki. jedna dla drugiej chowa już skarby sekrety. rysuje mapy wspólnych wypraw.
i tylko ten sen. a z niego mały penis. jak okruszek, drażni, uwiera. robi bałagan, tam, gdzie poukładane.
puk, puk. dzielna piratko wód płodowych, mała dziewczynko, jesteś tam?